Hooligans

Veenbokke
Amateur Rugbyteam

Zondagavond. Ik strompel nogal stijfjes door de kamer. Gisteren heb ik bij rugbyclub The Bassets in Sassenheim een rugbytoernooi gespeeld met ons team 'De Veenbokke'. Schade valt gelukkig nog mee. Hier en daar een bult, een dikke knie, een gekneusde vinger en een blauw oog. Binnen een paar dagen trekt dat allemaal wel weer bij. Het was een ongemeen geslaagd toernooi waaraan weken van intensieve voorbereiding vooraf waren gegaan. De hele equipe stond fit en afgetraind aan de start van het jaarlijks terugkerend evenement, dat uiteindelijk zelfs winnend werd afgesloten. De Bert Groeneveld-bokaal kon zodoende na een jaar van afwezigheid weer mee terug worden genomen naar Roelofarendsveen. Een prestatie van formaat en een kers op de taart voor ons amateur-rugbyteam, welke werd opgericht in 2007 en dus dit jaar het tienjarig jubileum op wel heel gepaste wijze kon vieren.

Hard en fair
Wanneer ik anderen vertel over de edele sport rugby zie ik meestal de gezichten iets vertrekken. Onbekend maakt onbemind. Eenmaal vertrouwd met de regels van het spel, blijkt het echter een sport voor gentlemen, waarbij respect voor de tegenstanders en scheidsrechter hoog in het vaandel staat. Het is weliswaar een keiharde sport, maar altijd met eerbied voor elkaars gezondheid. Daar kunnen anderen een voorbeeld aan nemen. Ook langs de lijn gaat het er gemoedelijk aan toe. Zelden gedoe met supporters. Ik heb de vergelijking met voetbal eerder al eens gemaakt en ook nu, nu ik aan het bijkomen ben van mijn inspanningen, voel ik de neiging dat weer te doen.

Vuurwerk
Het is vast niemand ontgaan dat afgelopen week het EK voetbal is begonnen. Maar om nou te zeggen dat het allemaal even feestelijk is? Nee. 'De veiligheidsmaatregelen zijn aangescherpt,' hoor ik de verslaggever nog zeggen tijdens de middagwedstrijd Turkije-Kroatië. Maar tijdens die zelfde wedstrijd klonk ineens een oorverdovende knal van vuurwerk in het stadion. Daar begrijp ik dus niets van. Hoe kan vuurwerk in vredesnaam het stadion in komen? Foutje!? Het publiek schrok er in ieder geval flink van, want het werd meteen muisstil op de tribunes. Misschien dachten velen in het stadion ook direct aan een daad van terreur? Hoe wrang is het dan ook dat er niet veel later nog zo veel ellende zou volgen. Dit keer met een negatieve hoofdrol voor supporters.

Hooligans

Agressieve hooligans

Supporters zijn het maar al te vaak oneens met elkaar. Daar is op zich niks mis mee, als het daar bij zou blijven. Tijdens de wedstrijd Engeland-Rusland liep het echter wel heel erg uit de hand. Ook daar weer vuurwerk in het stadion. Op een gegeven moment schoot een Russische fan zelfs een vuurpijl naar het vak waar Engelsen zaten. Daarna ontbrandde het volledig. Koren op de molen voor die zogenaamde supporters die voetbal gebruiken om hun agressie de vrije loop te laten. De binnensteden van Marseille en Nice zijn als gevolg van de vele gevechten het strijdtoneel geworden van rivaliserende supportersgroepen die nergens voor terugdeinzen. Het is een kwestie van tijd voordat er doden vallen. Ik ben benieuwd wat de UEFA dan zal doen. De desbetreffende landen de deelname ontzeggen? Spelen zonder publiek? Ik vrees dat het allemaal niets uitmaakt. Hooligans laten zich niet afschrikken. Je kunt hooguit proberen ze niet in de buurt te laten komen van het toernooi, maar dat is als gevolg van het vrije reizen door Europa niet te doen.

Voorbeeldige jongens

De beker
Een memorabel weekend dus met gelukkig ook veel gezelligheid. Want ondanks die vervelende beelden die mij bereikten vanuit Frankrijk krijg ik die grijns niet meer van mijn gezicht. De overwinning is dan ook uitermate uitbundig gevierd. Nog volop nagenietend van de winst van die felbegeerde bokaal hoop ik echter oprecht, dat al dat supportersgeweld niet meer terugkomt tijdens het EK. Hopen tegen beter weten in? Misschien.

Kijk, net als als die hooligans hebben ook wij als team een keiharde strijd geleverd, maar dan op sportieve wijze. Behoudens wat boze blikken tijdens de wedstrijd is er na afloop dan ook uitbundig gefeest mét de tegenstanders en hun supporters. Daar kunnen die voetbalhooligans een voorbeeld aan nemen, al zullen ze dat waarschijnlijk niet doen.

Sporthelden

Tot mijn grote verbazing kwam ik er deze week achter dat aanstaande vrijdag het Europees voetbalkampioenschap al begint. 'Wij' doen niet mee in Frankrijk en dus heb ik berichtgeving omtrent dit evenement onbewust een beetje genegeerd. Ik voelde kennelijk weinig betrokkenheid en dan heeft het brein er vanzelf minder aandacht voor. Andersom, wanneer er wel betrokkenheid zou zijn, dan lijkt het vaak of datgene ineens overal zichtbaar is. Hoe dan ook, ik vind het EK en alles wat met voetbal te maken heeft even een stuk minder interessant. Maar niet getreurd: elk nadeel heeft zijn voordeel. Nederland brengt gelukkig veel meer heldhaftige sporters voort. Het gemiste EK geeft mij de ruimte om wat meer op andere hoofdrolspelers te focussen.

Kiki

Zo heb ik vorige week genoten van Kiki Bertens die met het behalen van de halve finale een uitzinnige prestatie leverde tijdens het tennistoernooi van Roland Garros - toevallig ook in Frankrijk. De beelden van het doorzettingsvermogen van die kranige jongedame met haar kuitblessure hebben mij geraakt. Volgens andere media heeft zij een kleine spierscheuring opgelopen, nadat zij eerder een lange reeks overwinningen had neergezet. Bijzonder dat ze ondanks die blessure zo ver gekomen is. Helaas was ene nogal ongeïnteresseerde mevrouw S. Williams - een beest van een vrouw - net iets te sterk voor haar. Niet getreurd, volgende maand krijgt ze wellicht een nieuwe kans. Door haar prestaties bestrijkt ze namelijk ineens plek 27 op de wereldranglijst en daardoor is ze mogelijk direct geplaatst voor het hoofdtoernooi van Wimbledon. Nederland telt weer mee op tennisgebied.

Grote Prijs

Max Verstappen winnaar Grand Prix Barcelona

Waar Frankrijk een mooi podium bood voor de tennisfans, was het twee weken geleden smullen voor de autosportliefhebbers in Monaco - toch ook een beetje Frankrijk in mijn ogen, al zullen de Monegasken het daar niet mee eens zijn. De jaarlijkse Grand Prix die aldaar verreden wordt, is een hele mooie traditie waar altijd iets opmerkelijks gebeurt. Het stratencircuit is smal waardoor inhalen eigenlijk niet kan. Toch is er iemand die dat volop deed. Max Verstappen. Voor de Nederlandse Formule 1 fans is hij natuurlijk de grote held. De Limburgse zoon van voormalig coureur Jos Verstappen, won vorige maand zijn eerste Grote Prijs in Barcelona, kort nadat hij was overgegaan naar Red Bull Racing - één van de topteams. Een GP winnen was nog geen enkele Nederlander ooit gelukt, wat zijn prestatie vanzelfsprekend heel bijzonder maakt. In Monaco waren de verwachtingen dan ook hoog gespannen. Helaas speelde de regen hem parten. Hij nam, net als in de training, ook in de wedstrijd iets te veel risico waardoor zowel de vangrail als zijn bolide moesten worden gerepareerd. Een foutje van de pas 18-jarige koele kikker die zo nog wat leergeld betaalde. Ik ben er desondanks van overtuigd dat Max de toekomstige wereldkampioen is. Nederland telt ook in deze sport helemaal mee.

Steven Kruijswijk op de Colle dell' Agnello

Bikkels
En dan was er ineens een sympathiek ogende roodharige knaap uit Brabant die met zijn vederlichte postuur bergen bedwong in Italië. De Giro d'Italia staat synoniem voor afmatting afzien en gevaar en is volgens mij zwaarder dan de Tour de France. De start was al fenomenaal, want de proloog van de drie weken durende koers was in het voor de gelegenheid roze gekleurde Apeldoorn. Tom Dumoulin had zijn zinnen gezet op de overwinning. Tot genoegen van de stad slaagde zijn plan en zo reed de Limburger vanaf die dag dagenlang in de roze leiderstrui. Jammer dat hij de week erop met een blessure uitviel, maar daar was ineens Steven Kruijswijk die het roze stokje overnam. Drie dagen voor het einde voerde hij nog steeds met grote voorsprong het klassement aan. In gevecht met zijn concurrenten bewees hij bergop keer op keer de sterkste te zijn. Helaas werd de afdaling van de Colle dell' Agnello hem fataal. Hij nam een bocht te wijd waardoor hij tegen het opzijgeschoven sneeuw knalde. Daardoor vloog hij over de kop, waarmee zijn droom op Titanic-achtige wijze in duigen viel. Met een gebroken rib reed hij de ronde wel uit, een bikkel dus.

Over ruim drie weken start de Tour de France waar Kruijswijk niet aan zal deelnemen. Gelukkig strijden er wel veel andere Nederlanders mee om de prijzen. Wat te denken van Wout Poels, die in het voorjaar de klassieker Luik-Bastenaken-Luik won en die in 2012 tegen zijn zin na een val in een Tour-etappe richting Metz de strijd meer dood dan levend moest verlaten. Gelijksoortige misère vielen eerder ook Robert Gesink en Dumoulin ten deel. Maar die jongens zijn werkelijk spijkerhard en wat mij betreft ook kanshebbers voor een ritzege komende zomer. Ik heb veel bewondering voor die sporters die steeds weer de elementen van de natuur trotseren. Winnen doet niemand er van, maar wel goed voor de heldenstatus. Drie weken lang op een heel klein zadeltje, berg op en af, soms schrapend over het asfalt. Heftig hoor. Respect. Helden zijn het.

Citius altius fortius

Het Olympische motto;
Citius altius fortius

Vanaf augustus begint het grootste mondiale sportfeest van de wereld; de Olympische Spelen. Ook daar zal er behoorlijk wat Nederlandse inbreng zijn. Ik ga juichen voor sprintster Dafne Schippers - nu al legendarisch op de 100 en 200 meter. Verder kijk ik uit naar wat het zwemmen gaat brengen met Ranomi - die met die ingewikkelde achternaam - en Femke Heemskerk. Ook de turnequipe, atletiekploeg en hockeyteams gaan voor de hoogste trede. Ik ben benieuwd of het aantal van twintig veroverde medailles van de zomerspelen van Londen kan worden overtroffen. Eén ding is wel zeker; alle sporters hebben reeds beestachtig gevochten om te mogen deelnemen in Rio. Het motto van de Olympische spelen is niet voor niets sneller, hoger en sterker waarbij het gaat om het streven naar het hoogst haalbare. Deelname op dat hoge niveau is al een prestatie op zich.

Onze Nationale voetbalploeg, die het doorgaans nergens aan ontbreekt, is het niet gelukt om deelname aan een groot evenement af te dwingen. Het had natuurlijk best wel gezellig kunnen zijn en toch lig ik er niet van wakker. De ploeg is eenmaal gewogen en te licht bevonden. Niet sterk en snel genoeg, zeg maar. Daarbij vind ik het juist wel mooi dat andere sporten nu eens meer aandacht krijgen. Het belooft hoe dan ook een mooie sportzomer te worden met ongetwijfeld vele overweldigende prestaties en eerlijk is eerlijk; bij die fabelachtig heroïsche verrichtingen verbleken de voetballers.

Preventief blussen

Pensioen. Weinigen houden zich er mee bezig en waarom ook? Nu leven en niet verdiepen in dat inkomen voor later is toch veel interessanter? En als er reeds sprake is van pensioen, dan maakt het al niet meer uit. Of toch wel? Ja, het is raadzaam om je af en toe eens stiekem een klein beetje in die materie te verdiepen. Het vervelende is namelijk dat opbouwen tijd kost en tijdig bijsturen een hoop ellende kan voorkomen, ook voor eventuele nabestaanden. Anders gezegd: als het huis maar lang genoeg brand, wordt blussen steeds ingewikkelder, zo niet onmogelijk.

Mijn AOW leeftijd

Eigen broek
Als we de wetenschap mogen geloven dan wordt een mens nog altijd gemiddeld steeds iets ouder. Dat komt de overheid van een vergrijzend Nederland natuurlijk niet goed uit. Steeds weer AOW uitbetalen is een kostbare zaak voor de gemeenschap. De leeftijdsgrens waarop we voor het eerst die maandelijkse tegemoetkoming ontvangen, zal dan ook vermoedelijk nog verder worden opgetrokken. Toets je geboortedatum maar eens in op de website van de sociale verzekeringsbank. Ik ben benieuwd waar jij op uitkomt. Mijn resultaat is hiernaast zichtbaar. Ik werd er niet direct vrolijk van.

Voorheen betaalden de werkenden de AOW voor gepensioneerden. Dit systeem werd omslagstelsel genoemd. Door vergrijzing is dit systeem echter onhoudbaar gebleken, want de kosten lopen per werkende te snel op. Wat zal daarvan het gevolg zijn? De term participatie-maatschappij is al eens gevallen. Het komt er straks misschien op neer dat we vaker onze eigen broek moeten ophouden. Ik maak me daarover wel eens een beetje zorgen, want dat zijn we niet meer gewend. De verzorgingsstaat is wat dat betreft wat doorgeschoten. Vroeger, zeg maar vóór de Tweede Wereldoorlog, moest men zorgen voor voldoende spaargeld of je werkte wat langer door. En als dat niet ging, dan mocht je misschien wel bij de kinderen wonen. Eigenlijk best overzichtelijk.

Willem Drees (1886 - 1988)
Minister van Staat

Drees
Wanneer iemand de pensioengerechtigde leeftijd bereikt zijn er meerdere manieren om inkomen te genieten. Op de eerste plaats is er AOW waarvan de vraag is in welke vorm dit ogenschijnlijk onhoudbare systeem blijft bestaan. De in de jaren '50 ingevoerde sociale wet, die door niet aflatende inzet van Willem Drees is ontstaan, staat onder grote druk. Diezelfde Drees – die overigens wel zeer lang AOW heeft genoten – vond dat er iets gedaan moest worden aan de armoede onder ouderen. De vraag is in hoeverre dat in de toekomst actueel blijft, want het welvaartsniveau is door de jaren heen al fors gestegen. In mijn optiek koren op de molen voor beleidsbepalers. Wellicht denken we straks ergens recht op te hebben, maar worden we toch gekort omdat we daarnaast nog wat hebben opgebouwd, op wat voor manier dan ook.

Dat boekje
Er is een grote groep die via werkgever pensioen opbouwt of reeds heeft opgebouwd. En ja, informatie daaromtrent staat dus in dat boekje wat elk jaar binnenkomt. Goed om eens door te nemen, echter velen zullen niet verder komen dan de eerste twee pagina's. Daar staat vaak je naam op en als je een partner hebt hopelijk ook zijn of haar naam. De volhouders die dan nog een pagina of twee extra lezen hebben dan nog wel gelezen hoeveel ze bruto gaan krijgen op de beoogde datum van pensionering, maar wie zegt dat dat ook de daadwerkelijk datum van pensionering is? En wat zijn de gevolgen wanneer er sprake is van onverhoopt overlijden, al dan niet vroegtijdig? Hoe dan ook; in bijna alle gevallen is het fors inleveren op dat mooie geschetste plaatje.

Ik tel liever mijn zegeningen en kijk kritisch naar wat ik heb opgebouwd via het pensioenfonds, al moet ook ik maar afwachten wat dat opgebouwde vermogen straks nog waard is. Pensioenfondsen hebben het als gevolg van de lage rentestand al lang erg zwaar en mogen daardoor de pensioenaanspraken niet indexeren. Dan lijkt het genoemde nu een leuk bedrag, maar verdampt dat ongewenst alsnog door inflatie en nog af te dragen belasting. Om moedeloos van te worden natuurlijk.

Het heft in eigen hand
Gelukkig is er nog een laatste mogelijkheid om pensioen op te bouwen: de zogeheten derde pijler. Deze biedt eenieder de mogelijkheid om in eigen beheer wat aan pensioenopbouw te doen. Handig ook voor bijvoorbeeld zzp'ers die zo fiscaal vriendelijk wat aan hun pensioen kunnen werken. De kanttekening daarbij is wel dat fiscaal vriendelijk aantrekkelijk klinkt, maar dat daar wel zeer veel regels aan kleven.

Gelukkig zijn er meer mogelijkheden. Zo zorgt een afgelost huis voor een betere inkomenspositie, want een hypotheekvrij huis betekent geen of toch lagere maandlasten, (trouwens ook als je nog niet met pensioen bent). Voor huurders gaat die vlieger natuurlijk niet op en dan zit er niets anders op dan sparen, maar ook die groep moet het heft in eigen hand nemen. Voor iedereen geldt namelijk dat gemeentelijke lasten en kosten voor boodschappen nooit wegvallen, om over kosten voor (toekomstige) zorg maar niet te spreken. Iedereen zal daarnaast zo zijn eigen gewenste bestedingsdoelen hebben, dus op de een of andere manier moet ieder voor zich zorgen dat er maandelijks wat binnenkomt.

Ik kan grotendeels zelf bepalen hoeveel inkomen ik nodig acht, en zo lang ik leef kost ik geld, zoveel is zeker. Alleen zo lang er geen glazen bollen zijn, weet ik niet hoe lang ik geld kost en dat kan dan weer lastig zijn. Des te belangrijker om een beetje regie te nemen en daar hoort dus bij dat ook ik af en toe aan de slag ga met mijn pensioenzaken, ook al is daar ogenschijnlijk niet veel plezier aan te beleven. Beter nu vast een beetje preventief blussen voordat de tent echt helemaal in de fik staat.